رفتن به بالا

سایت خبری تحلیلی شهرستان ساری

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۸
  • الجمعة ۱۷ ربيع أول ۱۴۴۱
  • 2019 Friday 15 November
    • سه شنبه 30 دسامبر 2014 - 10:27
    • کد خبر : 682
    • فرهنگی
    • چاپ خبر : خدمت‌رسانی یک جوان بی‌دست به زائران سامراء + تصاویر

    خدمات رسانی عراقی‌ها به زائران امامان معصوم(علیهم السلام) همه ساله با صحنه‌های عجیبی و شگفت‌آوری همراه است که نمی‌توان تفسیر منطقی برای آن ارائه کرد.   به گزارش علویون؛ هزاران نفر از زائران مرقد حضرت امام حسن عسکری(علیه السلام) برای احیای مراسم سالگرد شهادت این امام وارد شهر سامراء شده‌اند و هزاران نفر نیز با پای […]

    خدمات رسانی عراقی‌ها به زائران امامان معصوم(علیهم السلام) همه ساله با صحنه‌های عجیبی و شگفت‌آوری همراه است که نمی‌توان تفسیر منطقی برای آن ارائه کرد.

     

    به گزارش علویون؛ هزاران نفر از زائران مرقد حضرت امام حسن عسکری(علیه السلام) برای احیای مراسم سالگرد شهادت این امام وارد شهر سامراء شده‌اند و هزاران نفر نیز با پای پیاده در راه شهر مقدس سامراء هستند.

    اداره محلی این شهر یک اتاق عملیاتی برای تامین امنیت زائران و ارائه خدمات به آن‌ها تشکیل داده است و علاوه بر این نیروهای امنیتی نیز در طول جاده بغداد به سامراء و اغلب محله‌های مسکونی این شهر مستقرند.

    شیعیان و عاشقان اهل‌بیت(علیهم السلام) در عراق که در ایام محرم الحرام و اربعین حسینی به زائران پیاده حرمین مطهر حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و حضرت عباس(علیه السلام) خدمت‌رسانی کردند در مسیر حرکت زائران پیاده حرم مطهر امام حسن عسکری نیز مستقر شده و از آنان پذیرایی می‌کنند.

    خدمات رسانی عراقی‌ها به زائران امامان معصوم(علیهم السلام) همه ساله با صحنه‌های عجیبی و شگفت‌آوری همراه است که نمی‌توان تفسیر منطقی برای آن ارائه کرد.

    در بسیاری از این صحنه‌ها نشانه‌های فقر پیداست و آنان هرچه دارند در راه اهل‌بیت(علیهم السلام) می‌دهند.

    یک نمونه از این صحنه‌ها، تصاویر یک جوان عراقی در مسیر حرکت زائران به سامراء است که باوجود اینکه دست‌های وی قطع شده در خدمت‌رسانی به زائران امام یازدهم شیعیان تلاش می‌کنند.

    روزهای آغازین ماه ربیع الاول یادآور شهادت امام حسن عسکری(علیه السلام) یازدهمین پیشوای شیعیان جهان است، امام همامی که با فشار، آزار و اذیت شدید عباسیان کوشید تا ارتباط خود را با پیروان و شیعیان حفظ کند و جانشین به حق خود امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف علیه السلام) را به مردم آن روزگار بشناساند.

    امام حسن عسکری(علیه السلام) در ۲۳۲ هجری قمری در شهر مدینه دیده به جهان گشود و در کودکی از پدر بزرگوارش امام هادی(علیه السلام) دهمین پیشوای شیعیان سیره پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمهٔ معصومین(علیهم السلام) را فراگرفت و در چنین محیط معنوی، ایشان رشد و پرورش یافت و به مقام امامت رسید.

    کنیهٔ امام حسن عسکری(علیه السلام) «ابومحمد» است که با لقب‌های دیگر مانند هادی، خالص، زکی، سراج، تقی و عسکری نیز شناخته می‌شوند که هر یک از آن‌ها، نشانه‌ای از کمالات وجودی آن حضرت محسوب می‌شود. «عسکری» از مشهور‌ترین لقب‌های ایشان است. عسکر نام محله‌ای در شهر سامرا بود که خلفای عباسی، امام حسن عسکری (علیه السلام) و پدرش امام هادی(علیه السلام) را به این منطقه آورده بودند تا بهتر بتوانند آن‌ها را کنترل نمایند و زیر نظر داشته باشند.

    زمانی که امام هادی(علیه السلام) در ۲۵۴ هجری قمری در ۴۰ سالگی به وسیلهٔ خلیفهٔ عباسی «المعتز» در شهر سامرا به شهادت رسید، امامت ۶ سالهٔ امام حسن عسکری (علیه السلام) آغاز شد.

    امام هادی(علیه السلام) دربارهٔ فرزندش امام حسن عسکری(علیه السلام) می‌فرماید: «فرزندم ابو محمد، اصیل‌ترین چهرهٔ خاندان نبوت و استوار‌ترین حجت (خدا) است. او بزرگِ فرزندانم و جانشین من است و امامت و احکام به سوی او بازمی گردد.»

    صقر بن ابی دُلف می‌گوید از امام هادی(علیه السلام) شنیدم که فرمود: «امام بعد از من، حسن است و بعد از حسن، پسرش قائم است، کسی که زمین را پر از قسط و عدل می‌کند، همانطور که از جور و ظلم پر شده باشد.»

    ابوبکر فهفکی می‌گوید: «امام هادی(علیه السلام) به من نوشت: پسرم ابو محمد حسن عسکری(علیه السلام) میان افراد و خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از نظر خلقت، صحیح‌ترین فرد و از نظر منطق و استدلال، استوار‌ترین آنان است و او ارشد فرزندان من می‌باشد و جانشین من خواهد بود و سلسلهٔ امامت و احکام به او منتهی می‌شود. پس آنچه از من می‌پرسیدی از او بپرس و آنچه به آن نیازمندی، نزد اوست.»

    امامت کوتاه امام حسن عسکری(علیه السلام) از دوره‌های سخت زندگی آن امام به شمار می‌رفت. خلفای بنی عباس همواره امامان معصوم (علیهم السلام) را مانعی برای دستیابی به خواسته‌های نامشروع خود می‌دانستند، از این رو فشارهای زیادی بر امامان و پیروان آن‌ها وارد می‌کردند.

    فشارهای خلفای بنی عباس در دورهٔ امامت امام حسن عسکری(علیه السلام) بر این امام بزرگوار و یاران ایشان افزایش یافته بود که می‌توان به ۲ ویژگی مهم در این ارتباط اشاره کرد: ویژگی نخست قدرت یافتن شیعیان در این دوره و دیگری مسالهٔ مهدویت است.

    پیروان امام حسن عسکری(علیه السلام) به دلیل روشنگری‌ها و آموزش‌های آن حضرت، روز به روز آگاه‌تر و منسجم‌تر شده و قدرت می‌گرفتند. براین پایه مسلمانان به تدریج به ماهیت حکومت بنی عباس و نامشروع بودن آن، همانند حکومت بنی امیه پی می‌بردند. خلفای بنی عباس از قدرت گرفتن شیعیان در هراس بودند و به همین دلیل اعتراض‌های آن‌ها را به شدت سرکوب می‌کردند.

    مسالهٔ مهدویت نیز عامل دیگری بود که حکومت بنی عباس عرصه را بر امام یازدهم و یاران ایشان تنگ می‌کردند. خلفای عباسی برپایه روایت معتبر به خوبی می‌دانستند، از امام حسن عسکری(علیه السلام) فرزندی به دنیا خواهد آمد که بساط ظلم و جور را برخواهد چید و او قائم آل محمد(عجل الله تعالی فرجه الشریف علیه السلام) است. از این رو به طور پیوسته، شرایط خانهٔ آن امام همام را زیر نظر داشتند که اگر فرزندی متولد شد، او را از میان ببرند.

    حاکمان بنی عباس افرادی را که می‌خواستند با امام حسن عسکری(علیه السلام) ارتباط برقرار کنند، شکنجه می‌کردند و به زندان می‌انداختند. از این رو دوستداران و پیروان امام حسن عسکری(علیه السلام) به سختی می‌توانستند با امام یازدهم خود تماس و ارتباط برقرار کنند.

    روشنگری امام حسن عسکری(علیه السلام) در میان مردم و پافشاری آن حضرت در راه حق و عدالت سبب کینه توزی و شدت عمل خلفای بنی عباس شد. از همین رو، آن امام بزرگوار را بار‌ها زندانی کردند.

    پیشوای یازدهم شیعیان، در فضای خفقان و استبداد، همواره با تدبیر و درایت در برابر حاکمان ظالم عباسی، ایستادگی کرد و برای حفظ اسلام اصیل و شیعیان، سختی‌های زیادی را به جان خرید.

    امام حسن عسکری(علیه السلام) وظیفهٔ امامت خود را در روشنگری و بیداری مردم و آشنایی آن‌ها با اسلام واقعی در آن شرایط سخت انجام داد. ایشان نمایندگانی را از شخصیت‌های برجستهٔ شیعه در شهرهای مختلف منصوب کرد تا ارتباط وی با پیروان و شیعیان به طور کامل گسسته نشود. ابراهیم بن عبده نمایندهٔ امام در نیشابور و احمد بن اسحاق بن عبدالله قمی اشعری نماینهٔ ایشان در قم بود.

    ایشان در نامه‌ای به ابوالحسن علی بن حسین بن موسی مشهور به ابن بابویه قمی می‌فرماید: «… بر تو باد که صبر و شکیبایی ورزی و منتظر فرج باشی، همانا پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: بر‌ترین اعمال امت من، انتظار فرج است. پیوسته شیعیان ما در حزن و اندوه خواهند بود تا فرزندم امام قائم(علیه السلام) ظاهر شود،‌‌ همان که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بشارت داد، زمین را از قسط و عدل پر می‌کند، همچنان که از ظلم و جور پر شده است.‌ای بزرگمرد و مورد اعتماد من، صبر پیشه کن و شیعهٔ مرا به صبر فرمان ده، همانا زمین از آن خداست که بزرگان خود را وارث آن می‌سازد و سرانجام نیکو برای پرهیزکاران است…»

    معتمد عباسی که با زندانی و کنترل کردن آن امام بزرگوار نتوانسته بود به هدف خود برسد، از این رو در پی قتل آن حضرت برآمد. این خلیفهٔ عباسی به صورت مخفیانه و به وسیلهٔ ماموران خود در ۲۶۰ هجری قمری، امام حسن عسکری (علیه السلام) را مسموم کرد و به شهادت رساند.

    پس از این اتفاق، خلفای عباسی سعی کردند تا شهادت آن حضرت را به صورت مرگ طبیعی جلوه دهند، ولی خبر شهادت ایشان به سرعت در شهر سامرا پیچید. جمعیت بسیاری از مردم در تشییع آن حضرت شرکت کردند و بنابر روایت‌های معتبر، حضرت حجت بن الحسن العسکری(عجل الله تعالی فرجه الشریف علیه السلام) بر پیکر پدرش امام حسن عسکری(علیه السلام) نماز خواند.

    منبع: ابنا

    اخبار مرتبط

    نظرات



    آخرین اخبار