رفتن به بالا

سایت خبری تحلیلی شهرستان ساری

تعداد اخبار امروز : 3 خبر


  • شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۶ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 18 August
  • تحلیلی از عوارض و تبعات اجتماعی توسعه نامتوازن در مازندران:

    توسعه ناعادلانه و تجزیه استان

    اگر نسخه متوازن و عادلانه توسعه، در مازندران اجرا می‌شد امروز نه حق برخی شهرهای شرق استان تا این اندازه، ضایع شده بود و نه برخی شهرها، هر امتیاز و اتفاقی را حق مطلق خود می‌دانستند و تهدید به تجزیه مازندران می‌کردند.

    به گزارش عصرساری، عدالت، مقدمه ضروری و زیربنای آرامش و امنیت در اجتماعات انسانی است. براساس آموزه‌های فرهنگ ملی و همچنین در سخنان بزرگان دین که غالبا به‌عنوان فصل‌الخطاب درنظر گرفته می‌شوند، کمتر مسئله‌ای به‌اندازه عدالت و اهمیت آن مورد تاکید قرار گرفته‌است و حدیث شریف نبوی(ص) که فرمودند: « المُلکُ یَبقی مَعَ الکُفرِ و لا یَبقَی مَعَ االظلمِ ، کافر بودن مردم، سبب نابودی کشوری نمی‌شود اما ظلم و بی‌عدالتی می‌تواند کشور را نابود کند» تنها یکی از چند‌ده حدیث است که ناظر بر اهمیت عدالت در حکومت‌داری است.

    در دنیای امروز که «دهکده جهانی» نام گرفته‌است نیز به‌سختی می‌توان کشور و سرزمینی را نشان داد که فاکتور عدالت در آن رعایت نشده باشد اما در آرامش و امنیت روزگار بگذراند. بر همین اساس و از نوشتن نخستین برنامه توسعه و سایر اسناد بالادستی و همچنین در سخنان رهبر معظم انقلاب، ریاست جمهوری و تمام نخبگان و دلسوزان، به‌کرات از این عنصر به عنوان «جزء لایتجزا»ی حکومت اسلامی نام برده شد و همواره در اجرای برنامه‌های توسعه نیز بر «توسعه متوازن» تاکید می‌شده‌است. مفهوم توسعه متوازن در برنامه ششم، یا مفهوم عدالت آموزشی در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، همه برگرفته از تکیه و تاکید دین مبین اسلام بر عدالت است و ریشه در گفتمان عدالت‌محور اسلام دارد و برخی متفکران حتی براین اعتقادند که دین اسلام که برپایه توحید استوار است، غالبا به‌دلیل تاکید و تصریحی که بر عدالت و برابری داشت موفق شد ظرف ده سال حضور پیامبرعظیم‌الشان در مدینه منوره – که زمان و فرصت چندان زیادی نبود-، به شکل یک دولت مستقر درآید و یک پارادایم و الگوی حکومتی ارائه کند. از نظر این متفکران، عدالت و برابری که مورد تاکید صاحب شریعت و یاران ایشان بود، نقشی محوری در جلب نظر ساکنان شبه‌جزیره عربستان و اهالی سرزمین‌های مجاور ازجمله امپراتوری بزرگ ایران داشت و پیش از اقدام نظامی علیه کشورهایی چون ایران در زمان خلیفه دوم، موجب فتح قلوب این مردم مناطق شده بود. اتفاقات نبردهاب اولیه بین سپاه ایران و اسلام نیز موید این نظر است که سربازان سپاه ایران به‌محض شروع جنگ، به سه گروه تقسیم می‌شدند، گروهی درحالیکه شهادتین را برلب جاری می‌کردند، به سمت سپاه اسلام می‌آمدند و خود را تسلیم می‌کردند. این گروه که پرشماربودند، کسانی بودند که تاکید اسلام بر عدالت و برابری را شنیده بودند و تمایلی به نبرد با طرفداران چنین دینی نداشتند. گروه دوم از ترس و هیبت سپاه اسلام فرار می‌کردند و دسته‌ای دیگر با سپاه اسلام می‌جنگیدند. بنابراین تاکید اسلام بر عدالت، تاکید تزیینی نه که محوری و جوهری است. با کمال تاسف در نسخه‌های توسعه که در استان به اجرا درآمد، شاهد بودیم که عدالت و توازن، نقشی محوری نداشته‌است. توسعه نامتوازن، نسخه‌ای ناعادلانه از توسعه است که برخی از آن به توسعه کاریکاتوری نام می‌برند، این همان توسعه‌ای است که اگر هرچه سریعتر اصلاح نشود به ضدخود تبدیل می‌شود. از مدیریت ارشد استان می‌خواهیم به این حقیقت بپردازد که توسعه ناعادلانه، تفاوتی با توسعه‌نیافتگی ندارد. اگر به اطلس توسعه مازندران، نظری بیندازیم متوجه خواهیم شد که نهایت بی‌عدالتی بین پاره‌های شرقی استان تا غرب آن، اعمال شده است و اگر نیازی به مصداق باشد، گلوگاه ازجمله شهرهای مازندران است که کمترین سهم را
    – چیزی نزدیک به هیچ – از امتیازات توسعه برده‌است. بالاترین آمار بیکاری، وجود حداقل فرصت‌های شغلی و «اقتصاد کم‌رونق و پنچر» این شهرستان، موجب گرایش جوانان باانگیزه گلوگاهی به مشاغل پرخطر و مرگ‌آوری چون «دکل‌بندی» شده‌است. تا امروز حتی یک طرح ملی و اشتغالزا که با دخالت و آمریت بخش دولتی در شرقی‌ترین شهرستان مازندران به ثبت نرسید، درحالیکه بیشترین نیروی جویای کار را دارد. بی‌اعتنایی مدیران ارشد استان و سیاسیون به «توسعه متوازن» در استان تاحدی بود که برای مشکلاتی چون آب شرب گلوگاه و برخی روستاهای آن که به شوری می‌رود، نیز تا این لحظه اقدامی صورت ندادند. اما در همان شرایط، غرب استان و برخی شهرهای مرکز از شاخص‌های مطلوبی برخوردارند. تاکید می‌کنیم توسعه اگر همراه با عدالت و توازن نباشد، به ضد خود بدل می‌شود و موجبات ناامنی و نارضایتی را فراهم می‌سازد. به‌عنوان مثال، دادن امتیازهای پی‌درپی به چند شهر استان، به‌نوعی بزرگان، نمایندگان و مدیران آن شهرها را «بدعادت» کرده‌است به‌صورتی که هرگاه سخن از یک طرح بزرگ استانی می‌شود، آنان توقع دارند در همان چند شهرباشد، و اگر این اتفاق نیفتد، حتی اگر شده به قیمت خالی کردن دست استان از این امتیاز، اجازه نمی‌دهند امتیازمورد نظر، به شهری چون گلوگاه برسد.
    به نظر نگارنده، یکی از مشکلات عمیق استان، فاصله و اصطلاحا « گپ» ایجاد شده بین مناطق توسعه‌نیافته با نواحی برخوردار است. شکاف و فاصله‌ای که حاصل «توسعه ناعادلانه» و نامتوازن و کاریکاتوری است. مدیران ارشد استان، نمایندگان و دلسوزان اگر در این زمینه، اقدامی به‌موقع نکنند، درحقیقت آرامش، وفاق و اتحاد استان را به مخاطره انداختند.
    پایان سخن اینکه قاسم احمدی لاشکی نماینده نوشهر و چالوس در یکی از مصاحبه‌هایش به خبرشمال در خصوص اعطای قطعی امتیاز منطقه آزاد به بندر نوشهر گفته بود:« اگر این امتیاز به جایی غیر نوشهر به‌عنوان قدیمی‌ترین بندر شمال کشور با سابقه یک‌صدسال داده شود، من نماینده مردم هستم و حقوق وکلای خود را از طرق دیگر پیگیری خواهم کرد. باتوجه به ذهنیتی که از موضوع تجزیه مازندران و اینکه برخی مدیران منطقه به‌دنبال آن هستند، داشتم و از ایشان پرسیدم: به دنبال استقلال غرب به عنوان استان مستقل خواهید رفت. پاسخ داد: اگر لازم شد بله!»
    اگر نسخه متوازن و عادلانه توسعه، در مازندران اجرا می‌شد امروز نه حق برخی شهرهای شرق استان تا این اندازه، ضایع شده بود و نه برخی شهرها، هر امتیاز و اتفاقی را حق مطلق خود می‌دانستند و تهدید به تجزیه مازندران می‌کردند.

     

    منبع: خبر شمال

    اخبار مرتبط

    نظرات



    آخرین اخبار